partner van....

Familie, vrienden en partners van mensen met MDS kunnen hier aan het woord.
BUTTON_POST_REPLY
joan
BerichtenCOLON 5
GeregistreerdCOLON za jul 05, 2008 3:24 pm

partner van....

Bericht door joan » do jul 17, 2008 5:13 pm

Mijn man heeft zijn hele leven last gehad van manisch depressiviteit. maar wij wisten het niet te benoemen.
5 jaar geleden raakte hij in een psychose. Uiteindelijk is hij 2 maanden in de gesloten afdeling geweest. (isoleer,rechtzaak en al die andere vreselijke dingen) Werken kon niet meer.
Hij slikt trouw zijn medicijnen. Bezoekt de psychiater, maar heeft daar geen enkel vertrouwen in. Hoeft ook niet van hem.
Vaak gaat het goed. Hij doet enthousiast vrijwilligerswerk. maar nu dus weer te veel.
De rekening wordt gepresenteerd. Enorme woede. Terugtrekken op 1 kamer en niks zeggen, behalve zeer negatieve dingen.
Dat alles gericht naar mij. (wie het dichtste bij staat ,krijgt de hardste klappen....)
Ik doe mijn eigen dingen, ik praat er over, maar.......Ik ben zooooo moe ,kwaad, wanhopig.
Wordt dit herkend? Joan

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » do jul 17, 2008 5:51 pm

Ja, dat is heel goed kenbaar.
Ik heb bipolair 2
En een relatie met mij, is niet altijd gemakkelijk.

HOPE
BerichtenCOLON 325
GeregistreerdCOLON di jul 01, 2008 6:26 pm

Bericht door HOPE » do jul 17, 2008 8:00 pm

Tjeetje...Ik denk wel dat ik het een beetje herken.
Als ik zo'n fase heb dan lijkt het ook wel alsof mijn man niks goed kan doen.
Ik ben dan niet agressief ofzo,maar wel heeel negatief.
Hij koopt de verkeerde waterkoker omdat hij die andere zelf heeft stuk gegooid tijdens het stofzuigen.
Hij hangt de was verkeerd op.
Hij peutert soms een beetje aan zijn neus...hahahaha!! :lol:
Hij laat de deur openstaan nadat hij op de wc zijn grote boodschap heeft gedaan. :?
etc..etc...etc...
Ik zou ook gek woren van mezelf.
maar dat ventje van me heeft echt engelengeduld.

Ook ben ik in zo'n periode dan vaak erg negatief over anderen,puur onmschuldigen die me nog nooit iets gedaan hebben, en dat spui ik dan tegen mijn man.
Soms laat ie het over zich heen komen maar soms zegt ie ook wel dat het eens genoeg is.
Zelfs dat is prettig,die schop onder mijn kont, want nu ik weet dat er sterke verdenkingen van MDS zijn ( na intake bij GGZ ) kunnen we er dan zelfs om lachen samen. :lol:

Ik denk dat die negativiteit het meest op de patient zelf gericht is.
Je bent boos op alles om je heen maar het meest heb je een hekel aan jezelf.
Tenminste.... meestal kan ik ook mezelf wel uitkotsen als ik in zo'n periode zit :r

En als mijn man die fase doorbreekt op sommige momenten dan is het 1 groot tranendal :cry: :cry: :cry: :cry:
En dan is er altijd weer....HOPE!!

[url=http://img110.imageshack.us/my.php?image=aagjeou1.jpg][img]http://img110.imageshack.us/img110/7297/aagjeou1.th.jpg[/img][/url]

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » vr jul 18, 2008 8:36 am

Verwijderd.
Laatst bijgewerkt door 1 op Carolien, in totaal 0 keer bewerkt.

eva
BerichtenCOLON 137
GeregistreerdCOLON ma sep 17, 2007 9:32 pm

Bericht door eva » vr jul 18, 2008 9:35 am

Ja herken dit helemaal.
Lees anders even mijn berichten van Eva.
Heb je ook kinderen?
Groet Eva

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » vr jul 18, 2008 10:12 am

Waar kan ik Eva vinden?

Dan ga ik het op mijn gemakje lezen.

HOPE
BerichtenCOLON 325
GeregistreerdCOLON di jul 01, 2008 6:26 pm

Bericht door HOPE » vr jul 18, 2008 12:57 pm

jojos11 schreefCOLON ik was gemengd, manisch, en depressief, en genoeg energie, om dat allemaal te doen.
Ik ben er stil van....
Het lijkt wel of ik mezelf beschreven zie!! :X
En dan is er altijd weer....HOPE!!

[url=http://img110.imageshack.us/my.php?image=aagjeou1.jpg][img]http://img110.imageshack.us/img110/7297/aagjeou1.th.jpg[/img][/url]

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » vr jul 18, 2008 7:26 pm

Heb alles van je gelezen, Eva, het stond bij gevoel.

Allemaal heel moeilijk, en voor je dochter, als ik het goed onthouden heb.

Groetjes.

joan
BerichtenCOLON 5
GeregistreerdCOLON za jul 05, 2008 3:24 pm

Bericht door joan » vr jul 18, 2008 8:23 pm

Dank voor jullie reacties,

Heb veel van jouw berichten gelezen, Eva. Herken veel daarin. Niet de problemen tussn jouw dochter en haar vader. Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen.
Wel herken ik de machteloosheid. En soms de woede naar de hulpverlening. Inderdaad dat geklooi met de medicatie.
En wat ik nooit heb begrepen dat de psychiater altijd net doet of er geen familie bestaat....Nou is mijn man daar natuurlijk zelf bij, maar toch....
Na de diagnose raakt de partner volledig uit beeld.
Ik hoef echt niet bij alle gesprekken te zijn. Maar af en toe eens samen de balans opmaken. Dat is toch niet teveel?
Nu sta je er als het niet goed gaat, ondanks lieve kinderen, vrienden en familie, toch heel alleen voor.
Ook ik heb een tijdje alleen gewoond. Uiteindelijk toch weer teruggegaan.
Soms denk ik nu dat een soort Lat-relatie wellicht beter zou zijn.
Maar dat is wel een grote stap.
Je hebt samen een heel leven opgebouwd. kinderen, kleinkinderen inmiddels.
Maar als het, zoals nu, weer slecht gaat, roept mijn man steeds dat het niet meer langer samen gaat.
En mijn ervaring is, hoe ver heen ook, de gekheid heeft altijd een link met de werkelijkheid. Het komt nooit zo maar uit de lucht vallen.
Kortom, ik denk dan dat hij eigenlijk echt liever alleen is.

Nou ja, een heel verhaal. Misschien wat warrig. maar zo voel ik mij op dit moment ook.
Het lucht wel een beetje op.
Joan

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » wo aug 20, 2008 3:14 pm

Verwijderd.
Laatst bijgewerkt door 1 op Carolien, in totaal 0 keer bewerkt.

joan
BerichtenCOLON 5
GeregistreerdCOLON za jul 05, 2008 3:24 pm

partner van

Bericht door joan » wo aug 20, 2008 7:04 pm

Ergens lees ik dat het nooit overgaat. Dat je je eigen koers moet bepalen om te overleven.
Hele wijze woorden. Daar doe ik niets aan af.
Wat ik zo vreselijk moeilijk en verwarrend vind; er blijft altijd een link naar de werkelijkheid.
Zo'n negatieve ,depressieve periode vergiftigt je relatie. En natuurlijk maak je zelf dan ook wel eens rottige opmerkingen. En dan gaat het daar steeds over.
Dan ben jij het probleem.
Terwijl je zelf verdomd goed weet dat de ander , depressief en heel negatief, het samen leven onder druk zet.

Langzamerhand verlies je ook de moed en de kracht om zelfstandig door te gaan. Dit is zo slopend.
Gesprekken met psychiatrie laten nog ruim een week op zich wachten.
En of dat helpt?
Als iemand echt in de war is, of erger, dan is dat verschrikkelijk. maar voor jou als partner is het dan wel duidelijk.
Dit, niet normaal functionerend, maar net doen alsof dat wel het geval is....dit is onleefbaar.
Wat een zeldzame rot-ziekte is dit toch!

joan

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » wo aug 20, 2008 8:01 pm

Verwijderd.
Laatst bijgewerkt door 1 op Carolien, in totaal 0 keer bewerkt.

asteendijk
BerichtenCOLON 5
GeregistreerdCOLON ma jun 09, 2008 7:06 pm

Bericht door asteendijk » ma okt 06, 2008 10:32 pm

Wat ik zo vreselijk moeilijk en verwarrend vind; er blijft altijd een link naar de werkelijkheid.

Hoi Joan,

mag ik vragen waarom je dat schrijft? Mijn partner wil ook altijd weg van mij, maar ja, hij wil ook een andere baan, auto enzovoort. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dit ook een van de moeilijkste kanten, maar probeer me juist vast te houden aan dat het misschien straks weer anders is... Misschien steek ik wel mijn kop in het zand, maar probeer toch maar zo positief mogelijk te zien. Ergens ben je toch samen omdat je op elkaar verliefd werd, en dat gevoel is dan even weg, maar wellicht zit het zo diep in je hart dat je het later wel weer vind. Ik ervaar de manie/depressie - als partner dus- zelf altijd als niet helemaal meer in de realiteit zijn. Weet even niet hoe anders te omschrijven. Los van het werkelijke gevoel

Verder werd ik ook een beetje verdrietig van je opmerking over net doen alsof er niets aan de hand is. Dat lijkt me heel eenzaam voor jou. Het is ook heel moeilijk want veel mensen vinden fijner voor zichzelf als iemand gewoon z'n been breekt of iets dergelijks. Ze weten zich gewoon geen houding te geven, en dat zegt meer over hun vermogen zich in/ mee te leven in een ander dan over diegene die ziek. Ja toch? Als ik ergens alleen heen moet omdat mijn partner niet mee kan / het niet trekt, zeg ik wel dat hij zich niet goed voelt. Weliswaar een beetje vaag, maar verzin geen excuses ofzo. Dat geeft je zelf ook zo'n rot gevoel. Hopelijk heb je hier iets aan...
Heel veel sterkte!!
Astrid

inge
BerichtenCOLON 639
GeregistreerdCOLON do okt 12, 2006 12:44 pm

Bericht door inge » di okt 07, 2008 1:34 pm

Het is wel erg belangrijk dat de persoon met md een goede zelfreflexie heeft, dat voorkomt een hoop domme en asociale handelingen..en werkt erg relativerend . ik heb dat wel vandaar dat ik ook type 2 ben...misschien, dan kan je net je uit de extreme kanten weghouden. en kunnen ze gedrag voorkomen waarin ze geen goed kijk op zichzelf en of de situatie meer hebben.
In een mildere vorm doe je nog steeds wel dingen die een ander 'normaal' persoon niet doet maar die nog wel verklaarbaar en 'acceptabel' zijn indien de persoon zijn/haar beweegredenen uit kan leggen

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » di okt 07, 2008 2:53 pm

Wat Inge schrijft, zouden mijn woorden kunnen zijn.
zo ervaar ik het ook, het is niet extreem, de hypomanie dan, de depressies, vind ik verschrikkelijk, soms komt er geen einde aan, en kan een lijdensweg zijn.

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » wo okt 15, 2008 8:52 am

Ik ben nieuw op het forum en zal me eerst een beetje voorstellen.
Ben sinds een aantal jaar samen (en getrouwd) met een man waarbij sinds 2 jaar MDS is vastgesteld. Ik herken het bericht van Joan zeer goed en zit in het zelfde schuitje. Na lang aarzelen heb ik me toch maar ingeschreven, want het voelt voor mij een beetje of ik mijn man hiermee afval, wat ik echt niet wil.

Maar na gedwongen opnames, isoleer, een rechtzaak en verschillende manische en depressieve periodes is het misschien toch goed dit van me af te schrijven, ben bang dat ik het anders niet lang volhoud.
Momenteel zijn we weer opweg naar een mani en ben ik al bang voor wat er komen gaat. ook ik heb last van die enorme vermoeidheid.
Alles wat ik doe is fout. dit wordt meestal later wel weer ingezien maar het blijft moeilijk. Zou hier best eens met Joan over willen praten of iemand met dezelfde ervaring.
Tevens heb ik nog steeds de vraag hoeveel tijd er normaal gesporken tussen de periodes zit, want wij zijn nu goed en wel 1 maand na de depressie en het begint weer van voor af aan.
Sorrij dat ik mijzelf niet verder bekend maak, maar dat heeft nog een beetje met angst te maken.

Ik zie wel of er reacties verschijnen.
8)

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » za okt 18, 2008 8:17 pm

Verwijderd.
Laatst bijgewerkt door 1 op Carolien, in totaal 0 keer bewerkt.

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » di okt 21, 2008 11:51 am

Jojos ,
Bedankt voor je berichtje.

Helaas wil mijn man niet naar de psych.
Hij mankeert namelijk niets, maar de rest van de wereld. :?
Hij heeft wel een psychiater, maar die " weet er niets van en probeert alleen zijn medicijnen kwijt te raken"
Dus dat wordt hem niet.
Nu heeft hij wel de extra medicijnen die ik via de Psych geregelt heb ingenomen iedere dag en gaat het iets beter gelukkig. (al beweerdt hij dat hij ze niet neemt :) om het makkelijk te maken )
Ik hoop dat die positieve lijn doorzet.
Maar voorlopig is hij nog steeds heel druk en met allerlei bijzaken bezig (uren achter elkaar)
Maar hij is nu al twee dagen niet tekeer gegaan tegen me en daar ben ik wel heel blij mee, anders houd ik het niet vol.
Ik heb hem dit ook gezegt en volgens mij is dat wel duidelijk overgekomen.

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » di okt 21, 2008 12:25 pm

Verwijderd.
Laatst bijgewerkt door 1 op Carolien, in totaal 0 keer bewerkt.

Brighid
BerichtenCOLON 143
GeregistreerdCOLON zo sep 21, 2008 6:36 pm

Bericht door Brighid » di okt 21, 2008 5:16 pm

Jammer babs dat jouw man niet inziet dat hij ziek is,want dat is hij eigenlijk wel.
Het is heel begrijpelijk dat jij behoefte hebt aan een uitlaatklep en dan vooral partners van zoekt.
Helaas was ik de patient,dus ook geen partner.

Een boel MDs ers komen er achter dat ze medicijnen nodig hebben,als ze geconfronteerd worden met de puinhopen die ze hebben achter gelaten.
Ik begrijp ook best dat er partners zijn die zeggen,dit leven kan ik niet meer aan,en gaan scheiden.

Wat ik wel wil zeggen dat het scheiden is van iemand die ziek is en dat begrip en respect daarvoor op z,n plaats is.

Eigenlijk heeft jouw man wel gelijk,in de ogen van een MDSer is de wereld gek,wij zien dingen die anderen niet zien.
En vanuit dat zichtpunt,is echt de wereld gek.

Duidelijkheid is denk ik heel belangrijk,want of de wereld nu gek is of niet,wij moeten in die gekke wereld leven,anders worden we niet geaccepteerd.

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » do okt 23, 2008 9:13 am

Bedankt voor jullie reactie,

Ik zocht inderdaad partners van, maar om te lezen hoe jullie de ziekte ervaren helpt ook enorm.
Mijn man heeft gelukkig geen last van buitengewone uitgaves, waar ik heel blij om ben.
Oke zou nu en dan koopt hij iets meer als anders, maar het blijft altijd binnen de perken.

Wat ik het moeilijkste vind aan de ziekte is dat ik nooit weet waar ik goed aan doe.
Als hij alleen maar druk is met zichzelf etc dan is het nog niet zo erg. Maar dingen die ik vandaag helemaal goed doe (bv iets simpels als brood klaar maken) kunnen de volgende dag helemaal verkeerd zijn.
Dat kan hij het zelf wel en ik moet niet net doen of hij gek is.
dat vind ik wel moeilijk.
Ik heb namelijk (vind ikzelf en mijn omgeving) heel veel geduld en begrip met en voor hem, maar andersom is dat er niet.
Hij vindt dat ik mij moet aanpassen, wat ik dus ook doe.

Misschien dat een partner van een mdsvrouw hier meer invloed op kan uitoefenen?

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » do okt 23, 2008 9:13 am

Bedankt voor jullie reactie,

Ik zocht inderdaad partners van, maar om te lezen hoe jullie de ziekte ervaren helpt ook enorm.
Mijn man heeft gelukkig geen last van buitengewone uitgaves, waar ik heel blij om ben.
Oke zou nu en dan koopt hij iets meer als anders, maar het blijft altijd binnen de perken.

Wat ik het moeilijkste vind aan de ziekte is dat ik nooit weet waar ik goed aan doe.
Als hij alleen maar druk is met zichzelf etc dan is het nog niet zo erg. Maar dingen die ik vandaag helemaal goed doe (bv iets simpels als brood klaar maken) kunnen de volgende dag helemaal verkeerd zijn.
Dat kan hij het zelf wel en ik moet niet net doen of hij gek is.
dat vind ik wel moeilijk.
Ik heb namelijk (vind ikzelf en mijn omgeving) heel veel geduld en begrip met en voor hem, maar andersom is dat er niet.
Hij vindt dat ik mij moet aanpassen, wat ik dus ook doe.

Misschien dat een partner van een mdsvrouw hier meer invloed op kan uitoefenen?

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » do okt 23, 2008 1:18 pm

Een partner van een mds vrouw, kan zeer zeker, invloed uit oefenen, om niet alles te pikken, bij ons wordt er over gepraat, maar nu is het wat gemakkelijker, omdat ik vanaf eins augustus stabiel bent, en dan is het rustig in je hoofd, is er met mij goed te praten, gewoon rustig.

Anders als je in een bui zit, dan kunnen ze praten als Brugman, het komt niet binnen.
Met andere woorden, een relatie aangaan, met iemand, die mds heeft, moet je veel geduld hebben, bij ons gaat het zo, we laten elkaar, zoveel mogelijk met rust, gaat het goed, doen we samen dingen.

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » di okt 28, 2008 11:10 am

Bedankt voor je antwoord.
We proberen het ook zo te doen, alleen wil mijn man wel veel eigen hobby's wanneer hij manisch is, maar naast de hobby's wil hij dan zijn tijd met mij doorbrengen. Dus dan moet ik wel thuis zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. Dus op een zaterdag met mijn moeder of een vriendin de stad in is niet handig, want dan ben ik te lang weg.
Eventjes kan natuurlijk wel, maar het moet niet langer dan een uur duren.
Terwijl ook ik juist in zo'n tijd wat meer rust nodig heb.

maar ik weet het blijft moeilijk.
Ik heb al honderd keer gedacht ik ben het zat. (en hij mij als hij manisch is :) ) want zo werkt dat, maar goed je weet ook hoe iemand kan zijn en daar houd ik me dan maar aan vast. want ik hou zielsveel van hem.
Alleen weet ik niet hoelang ik het volhoud als de periodes elkaar zo snel blijven opvolgen. (3 weken manisch/ psychotisch, daarna half jaar depressief dan 6 weken goed en dan weer manisch pfff)
Ik heb het geluk dat het nu nog niet zover is dat ik niet meer met hem kan praten. we zien wel.

trinoepri
BerichtenCOLON 32
GeregistreerdCOLON di sep 23, 2008 8:34 am

Bericht door trinoepri » di okt 28, 2008 11:46 am

Hallo Babs, heb net je verhalen gelezen....pfff wat moet dat vreselijk moeilijk zijn!!
Ik herken veel in je verhaal, ik heb zelf een mds of iig een keer een gemengde periode gehad (manisch en depressief tegelijk) en ik herinner me vooral de invloed die dat gehad heeft op m'n man! Het was echt een hel voor hem, nu achteraf zie ik pas in wat ik hem allemaal aandeed! ik heb echt vreselijk veel geluk met een man met zoveel geduld! (we hebben drie kinderen van 8, 6 en 3 jaar). Ook hij hield zich vast aan het idee dat hij wist dat ik ooit weer mezelf zou worden, de persoon waar hij zoveel van hield..hij gaf ook regelmatig aan dat hij het niet meer trok...
Ik denk dat het echt heeeeeeel erg belangrijk is dat je man toch naar de psych gaat of als hij dat echt niet wil misschien met de huisarts bespreken die hem dan de nodige medicijnen kan voorschrijven! Ik heb toen ook lithium gekregen en echt dat heeft me wel uit de ergste ellende gehaald en mijn man dus ook! Hij was zo blij me eindelijk weer te herkennen! Ik hoop voor je dat het gaat lukken!! Misschien een idee om eens met een goede vriend van hem erover te praten, misschien kan die hem overtuigen om toch hulp in te schakelen van een arts en die vriend kan misschien ook aangeven aan je man dat jij het anders niet meer trekt! (heeft bij mij toen wel geholpen, echt ik zag het zelf niet in wat ik mijn man aandeed!)
Ik wens je heel veel sterkte in ieder geval!

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » do okt 30, 2008 2:44 pm

Bedankt voor je berichtje.

Naar de huisarts gaat hij gelukkig wel af en toe en soms telefonisch contact met de Psych. Hij heeft al lang Lithium alleen zijn ze nog steeds aan het rommelen met de hoeveelheid. (zit nu op 4 keer 400mg)
Hij is al een aantal keer eerder gestopt geweest met die medicijnen en het schijnt dat ze dan ook minder kunnen gaan werken.
Zijn Psych zegt dat hij twee dijken nodig heeft aan medicijnen, omdat het gewoon te heftig is. Nu neemt hij het tweede medicijn wel in (ook al zegt hij tegen iedereen van niet :? ) en gaat het een stuk beter.
Hij is nu goed aanspreekbaar doet alleen nog wel eens vreemde (kinderachtige) dingen. of heel hard lachen om iets wat echt niet zo grappig is en alleen aan zichzelf denken
Onze vrienden steunen me altijd heel goed en komen ook regelmatig met hem praten. van lieve praat tegen hem tot dwingede praat, maar het haalt niets uit. Hij denkt dat niemand hem begrijpt, maar als dat zo was was ik allang weggeweest denk ik.
Ik begrijp de ziekte heel goed en weet ook dat mijn man al die dingen niet bewust doet, alleen ik moet er wel mee zien te leven. en das af en toe best lastig.
Hij heeft nu alweer aangegeven ook met het tweede medicijn te willen stoppen als het pakje leeg is. Ik zeg hem altijd dit niet te doen, maar ik ben geen kleuterleidster. Hij is volwassen en ik kan er niet naast blijven staan of hij ze niet stiekum uitspuigt.
Als dat gebeurd en het gaat weer fout, dan pak ik mijn koffers (voor een week) om hem misschien in te kunnen laten zien wat hij kwijt kan raken.

Maar goed dit is gelukkig nog helemaal niet aan de orde.
We leven dag bij dag en moeten maar afwachten.
Nu gaat het in ieder geval wat beter

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » vr okt 31, 2008 7:41 pm

Babs, alles van je gelezen, voor de partner, blijft het altijd moeilijk, gelukkig gaat het wat beter, en dat hij dan zelf inziet, om dagelijks de medicatie, in te nemen.
De ziekte gaat niet over, dus maken dat je zelf goed in je vel zit.
Door zelf leuke dingen doen, 3 kinderen opvoeden, is een grote opgave, ik weet niet, of je man hier mee kan helpen.Je bent geen kleuterleidster, zeer zeker niet.
Even vergeten, zoek je man steun bij de psychiater, die kan veel voor je doen, en zelf ook naar iemand, kunnen gaan, bv met een sp-ver, die kan je ook steunen, of samen gaan praten.
Bij ons heeft dat wel geholpen,ik hoop dat het wat rustig blijft!!!

Met mij nog steeds redelijk stabiel, voor mij wel lang, heerlijk die rust in je hoofd, daar kan niets tegen op.

Psychisch lijden, is erger dan lichamelijk!!!

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » di nov 04, 2008 5:43 pm

Bedankt voor je berichtje.

Ik heb geen drie kinderen hoor, of begrijp ik je berichtje verkeerd?
Mijn man heeft 2 kinderen, maar ik zelf geen.

Al ik het voor mijzelf leuk wil maken ga ik winkelen, alleen lopen mijn kasten over haha, dus daar moet ik ook maar eens mee ophouden.

Ik wil eigenlijk niet constant vluchten en gewoon een leuk leven hebben.

Mijn man loopt wel bij de psych, maar dat klikt niet zo.
Met de Spv-er kan hij wel goed praten, maar die ziet hij niet zo vaak.
Door de ziekte wiselt hij regelmatig van baan, waardoor het ook moeilijk wordt om vrij te nemen voor zoiets.

Maar zoals ik zei gaan we ietsje beter en leef ik bij de dag.
Hoop dat het een beetje stabiel blijft, dat zou een hoop rust geven en misschien weer wat energie.

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » di nov 04, 2008 6:57 pm

Verwijderd.
Laatst bijgewerkt door 1 op Carolien, in totaal 0 keer bewerkt.

babs
BerichtenCOLON 6
GeregistreerdCOLON di okt 14, 2008 9:02 am

Bericht door babs » wo nov 05, 2008 4:08 pm

Hey,

Mijn man leeft hellemaal niet naar zijn ziekte. En juist omdat hij nu weer een beetje tegen het manische aanzit is hij heel druk, sporten feesten naar de kroeg.
Ik weet dat alcohol geen goede combi is met de medicijnen, maar door dat manische wil hij juist heel veel doen.
Tot hij zichzelf voorbij loopt en dan wordt hij weer depressief.
Dan is niets meer leuk, zien we geen feestje of kroeg meer van binnen (voor maanden) dan ligt hij alleen maar op de bank.
Hij kan hier voor zichzelf geen balans in vinden.
Ik denk toch dat je met iedereen kan praten als je die ziekte hebt, maar je pas wat kan doen als je het zelf accepteert en gelooft in de werking van rustig aan doen en regelmaat.
Hij gelooft hier nog helemaal niet in en denkt (en wie kan zeggen dat het fout is?) dat hij het beste zijn gevoel kan volgen.
Ik vind dit wel heel moeilijk wat zelf wil je ook niet tegen je gevoel ingaan, dus begrijp het ook wel.

Carolien
BerichtenCOLON 4818
GeregistreerdCOLON za feb 01, 2003 1:47 pm

Bericht door Carolien » wo nov 05, 2008 5:36 pm

Verwijderd.
Laatst bijgewerkt door 1 op Carolien, in totaal 0 keer bewerkt.

bel
BerichtenCOLON 76
GeregistreerdCOLON wo jul 11, 2007 5:40 pm

familie

Bericht door bel » za nov 15, 2008 6:13 pm

Hoi Babs,
Ik heb het hele topic gelezen en heb met je te doen.
Als jouw man zijn ziekte niet erkent zelf heeft hij geen eigen ziekte inzicht en zal het alleen maar moeilijker en zwaarder voor je worden. Hij zal zich dan nooit op een juiste manier laten helpen.

Mijn bijna ex man heeft ook mds en ook geen ziekte inzicht is geen lolletje om daarmee te leven. Ik ben nu bijna een jaar weg bij hem en nog steeds doodmoe. Wij waren 13 jaar getrouwd en hebben 4 kids.
Better look forwards than backwards!

BUTTON_POST_REPLY